Helpen waar het kan, begrenzen waar het moet!

Wie in onze Gemeente Hellendoorn woont weet het: noaberschap zit in onze aard. We kijken naar elkaar om, verenigingen draaien op vrijwilligers en als iemand in de knel zit, staan er mensen op. Dat is wat onze gemeente typeert. Juist daarom moeten we eerlijk durven zijn over waar die bereidheid bij asielopvang onder druk komt te staan.

Asielopvang raakt onze samenleving direct. Niet alleen in aantallen, maar in wat het vraagt van dorpen en wijken. Elke gemeenschap heeft een absorptievermogen: het vermogen om nieuwe mensen op te nemen, te begeleiden en daadwerkelijk te laten meedoen.

Dat vermogen is niet onbeperkt. Als de instroom groter is dan wat lokaal kan worden gedragen, ontstaat spanning. Niet omdat mensen niet willen helpen, maar omdat het te veel wordt. Denk alleen al aan het gebrek aan woningen in onze gemeente.

De landelijke overheid faalt. Ze is tot nu toe niet in geslaagd om de asielinstroom te beperken. Dat is de eerste prioriteit. Niet elke asielzoeker is een echte vluchteling en de komst van grote groepen nareizigers maakt het probleem nog groter. Dat probleem wordt vervolgens bij gemeenten neergelegd. Daarmee schuift Den Haag verantwoordelijkheid door, terwijl de gevolgen hier terechtkomen. Dat is niet eerlijk en ook geen duurzame manier van besturen. Het zorgt voor onzekerheid en onrust onder inwoners, zeker wanneer de culturele verschillen met vluchtelingen groot zijn.

Als lijsttrekkers van Lokaal Hellendoorn vinden wij dat we daar duidelijk in moeten zijn. Grootschalige opvanglocaties zoals AZC’s passen niet bij onze gemeente. Ze doen geen recht aan de menselijke maat en zetten het draagvlak van onze samenleving onder druk. Opvang van echte vluchtelingen, zoveel mogelijk verspreidt, biedt meer kansen voor begeleiding en integratie. Maar alleen als dit zorgvuldig gebeurt en binnen de grenzen van wat een dorp of wijk aankan.

Besluiten over asielopvang mogen nooit achter gesloten deuren worden genomen. Inwoners moeten vooraf worden betrokken en draagvlak is geen formaliteit, maar een voorwaarde. Niet top-down, niet onder druk, maar met respect voor de lokale gemeenschap.

Helpen waar het kan. Begrenzen waar het moet. Dat is geen harde houding, maar een verantwoordelijke. Zo houden we onze gemeente menselijk, leefbaar en samenhangend.